Duygu Seli -ilişkiler-

Tekrar merhaba! Şuan yaşadığım duygu birikmesiyle bunları yazdığımdan dolayı çok taze düşünceleri okuyacaksınız. Umarım birileri benim gibi olmadan bunu okur ve temkinli devam eder yoluna. Bu söyleyeceklerim çoğumuzun yaşadığı veya yaşayabileceği türden şeyler.

İlk olarak, bu gece itibariyle yoğun depresyonumsu duygularımdan ötürü anlatacaklarıma sinir ve fazlasıyla öznellik hakim olacağı için lütfen söylemeye çalışacağım mesajları almaya çalışın. Kimsenin benim geçirdiğim evreleri geçirmesini istemem.

Beyler/bayanlar, ilişkilerin içindeyken kendimizi karşı tarafa öylesine kaptırıyoruz ki çoğunlukla bu söyleyeceklerim akla gelse bile kenara itiliyor. Bunu biliyorum çünkü ben birkaç gün önce tam olarak böyle yapmıştım.

İlişkilerimiz, uzun veya kısa hiç farketmez, zorlu yollardan geçiyor. Bu zorluklara bazen tek başımıza bazen ilişkimizin muhattabıyla (bu ifade çok soğuk oldu ama mazur görün atlatmaya çalıştığım bir gündeyim) göğüs germeye çabalıyoruz. Hata yapmıyoruz aslında olması gereken beraber mücadele etmek ama karşımızdakinin bizi anlamadığı çok fazla zaman oluyor. Birbirinizin aynı olduğunuzu iddia etseniz bile bu çok normal. Hele birbirinizden çok farklı olduğunuzu düşünüyorsanız size bu yük hem fazlasıyla ağır gelir hem de karşınızdakinin sizi daha fazla anlamadığını hatta bazen herkesin anlayacağı fakat onun anlamayacağı gibi düşündüğünüz zaman bile olabilir. Yılmayın, çünkü ileride denemediğiniz, savaşmadığınız için pişman olmak da var. Öncelikle kendinizi iyi tanıyın. "Uğraşmasam ileride pişman olur muyum" diye sorun kendinize. Cevabınız "evet"se o zaman yorulup parçalanmayı göze almanız gerekir. "Hayır"sa o zaman kendinize eziyet çektirmeye çalışmayın, ağırdan alın, karşı tarafın çabasını görmeye çalışın.

İlişki kolay kolay ayakta durmuyor tabii ki. Ama öyle her zorlukta, her tartışmada kestirip atmamak lazım. Bazılarımız bunu çok yapar. Zora gelemez, her kavgada ayrılır ve sonunda barışır. Benim ilişkim de örneğimdeki gibiydi ve size samimiyetle söylüyorum sürekli barışacağınızı bildiğiniz ilişkilerde saygı kalmıyor. Siz o saygıyı korumaya çalışsanız dahi, karşı tarafa "her döndüğümde beni bekliyor oluyor zaten" imajı çiziliyor bir kere. Ve bilin bakalım bu olay, ilişkide kimi sürekli ağlatıyor?

Aa bir de "bu sefer barışmayacağız heralde" olayı bizde çok yaygın. Her seferinde de barışılır. Çünkü hala isteriz ama gurur meselesidir. "Dönse şunları şunları söyleyeceğim" deriz ama dönünce onları söylemeye fırsat kalmadan barışırız. Bu konunun yaşayan örneğiyim, deneyimlerimi paylaşıp hatalarınızı düzeltme imkanı bulmanızı isterim. Nasıl düzeltirsiniz sorusunu genelleyemem çünkü ne hissettiğinizi ve ilişkinin nasıl gittiğini sizden iyi kimse bilemez. Daha önce de yazdığım gibi, çevrenize fazla kulak asmayın. Nedeni de bu ilişkinin size ait olması. Ben doğru kararı veremiyorum diye çekiniyorsanız, duygularınızı yatıştırmaya çalışıp bir süre yalnız düşünün. İnanın çevredeki ilişki profesörlerinden(!) daha etkili olacaktır. Asıl değinmek istediğim daha farklı noktalar var. Yine de bir başlangıç yapalım istedim.

Bir ilişkide saygı bittiyse, geçmiş olsun ama o ilişkide çok zarar göreceksiniz. Karşınızdaki sizi kırmaktan çekinmez artık, size söylemesi gereken şeyler de söylenmez tabii çünkü siz kimsiniz ki, size muhtaç olan yok! Olay bu kıvama geldikten sonra isterseniz böbreğinizi satın, o ilişkiye ya kaybetme korkusu yerleştireceksiniz ya da bitmesi gerektiğini kabul edeceksiniz. Ben kendime üçüncü bir seçenek olarak, "çabala" komutunu vermiştim. Bu komuttan sonra devrelerim yandı. Nedeni de karşınızdaki siz uğraşıyorsunuz diye her şeyi salar, "ben buyum, sen beni böyle kabul et ya da git" kıvamına gelir, "senden sıkılıyorum, hep seninle olamam"a kadar ilerler. Buraya gelirse ne olur ağlamaktan ciğeriniz çıksa bile bitirmeyi bilin. Kendinize saygınız aşırı zedelenir ve ilerde bitkisel hayatta gibi olmak istemiyorsanız kendinizi zorlamayın. O sıralar mantıklı düşünmek imkansıza yakındır ama en azından sinirliyken ya da çok üzgünken, muhtemelen olay sıcakken hareket etmeyin. Sabredin. Dudağınızı ısırıp koparsanız bile dayanmasını öğrenin. Anında patlak verdiğiniz her olay başınıza iş açar.

Ayrılsanız bile sevdiğiniz kişi aynı kalabilir, bunda hiçbir sakınca yok. Yeter ki kendinize haksızlık etmeyin. Karşı tarafa nispet için saçma ve çocuksu "yeni manita" mevzusu yaratmayın. Ancak karakteri oturmamış insanlar ve sinirden kuduranlar böyle davranır. Kendinize hakim olun. Karşınızdaki bunu yapsa bile oturun sindirin. Siz aynısını yaparsanız karşınızdakinden ne farkınız kalır? Hadi diyelim onun gibi olmayı göze aldınız; ileride başkasını üzebileceğinizi hesaba katıyor musunuz? Siz sevdiğiniz birini kaybedince ne hissediyorsanız, karşınızdaki de onu hisseder. Kendi acınız için bu konuyla alakası olmayan insanların kuyruğuna basmayın. Bir karakter yoksunu yüzünden hiçbir şeyden haberi olmayan birisinin canını yakmaya hakkınız yok. Kaldı ki sevdiği kişiyle beraber olmadan sevmeye devam eden çok insan var, sevginiz karşılıklı olacak diye bir şey de yok. Kendi içinizde sevmeye devam edebilirsiniz.

Gelelim çok fazla karşı cins arkadaş edinmeye... Bu konuyu sona bıraktım, çünkü en dolu olduğum ve şuan içimdeki duygu köpürmesinin nedeni de budur.

Açık konuşmayı severim, canınız yanacaksa da doğrulardan yansın. Gözlerinizi gerçeklere kapamayın.

Şahsi düşüncelerime elbette katılan olacaktır. Ben ilişkide sadakati severim. Sadakat peşinden kötü şeyler getirmez sebebi de bu. Ama iki tarafın da sadık olması koşulu var. Bir taraf sadık diğer taraf saldım çayıra modundaysa sadık olan çok fazla ağlar, en çok uykusuz kalan taraf olur.

Ortada gerçek bir sevgi varsa, sadakat ilişki bittikten sonra da devam eder. Olması gereken budur. Kavgadan sonra veya ayrılınca herkese kucak açan bir insanın sadakatini konuşmayalım. Sadık insan kendine hakim olmasını bilir, sevdiği kişinin uyarıları olmadan kıskanacağını bilip kendisi uzak durur kıskançlık yaratacak şeylerden. Bunu söylememin nedeni böyle yapanların var olması (misal ben). Yani bunu yapan olmaz gibi bir şey düşünmeyin, insan sevince çoğu şeyi düşünür, uygulamaya çalışır. Ve yine bence, ilişki bittikten sonra başka bir ilişki başlıyorsa eski ilişkinizden medet ummayın. Araya birileri girdikten sonra o ilişki eskisi gibi olmaz ve muhtemelen sona yakınsınızdır zaten. İnsan ne yapıyorsa karşısından da onu bekliyor çoğunlukla ama lütfen beklemeyin. Bekleyenler olarak çok fazla kırılıyoruz sırf bir şeyler beklediğimiz için. Sizi kıran insanlara karşı kendi yaranızı sarıp tekrar koşmayın, bırakın kıran düzeltsin. İstemiyorsanız da uzatıp ilişkideki saygıyı bitirmeyin. En önemlisi de sevmenin hakkını verin. Çünkü insan sadece bir kişiyi tam anlamıyla sevebiliyor, gerisi eksik... Eksik olan hiçbir şey tam olanın yerini tutmaz, bunu bilerek ilişkinizi ayakta tutun.

Bizi Üzen Şeyler

İlişkiler konusunda pek yazmak istemiyorum ama bugün en yakın arkadaşım ilişkisiyle ilgili mesaj atınca kendi ilişkimden de yola çıkarak sayfalarca mesaj attım. Herkesin başına gelen bir şey. Bu yüzden de blogda yazmaya başladım yine.

Herkesin ilişkisinin kötüye gittiği anlar tabii ki var. Hayatımız da tek bir çizgi üzerinden gitmiyor. Her şey inişli çıkışlıyken bile en çok takıldığımız konu -özellikle kızlarda böyle- ilişkimiz oluyor. İlişkimiz kötüye gidince acısını ailemizden, arkadaşlarımızdan hatta kendimizden çıkarıyoruz.

Sebebi de kendimize karşımızdakinden daha az değer vermemiz.

İnanmayabilir ya da saçma buluyor olabilirsiniz ama bu böyle. Geçen senenin yazında ve ondan önceki yaz tahmin edilemeyecek kadar üzüldüm, ağladım hatta psikolojimi de bir hayli bozdum. Bozdum diyorum, çünkü bunda karşı tarafın suçu varsa da en çok hata bana ait. Erkek arkadaşınız/ kız arkadaşınız sizi üzdüğü zaman ondan başka kimse mutlu edemez gibi düşünmekten kaynaklanıyor bu. Ama yanlış. Sizi sizden başka kimse çok mutlu edemez. Kendinizi en iyi tanıyan sizsiniz ve sizinle kendinizden daha fazla geçirmiş birisi olamaz. Herkes üzülüyor, merak etmeyin. Ama bunun hıncını kendinizden çıkarmak hem sizi zedeler, hem de karşınızdakinin sizi hayal kırıklığına uğratması daha kolay olur. Siz istemedikçe kimse sizi yere seremez, kimseden de "Aa ben onu çok üzdüm" demesini beklemeyin. Beklemek size zarar verir. Biraz zaman geçsin toparlarım kafasına da bürünmeyin. İlaç olan zaman değil, düşünceniz. Siz sürekli onun peşinden giderseniz ilişki diye bir şey kalır mı ortada? Karşılıklı bir şey varsa size bunu sözleriyle değil, davranışlarıyla gösterir zaten. 

Hiç denk geldiniz mi bilmiyorum; senelik ilişkisinden ayrılınca o çok sevdiği insanın evlendiğini hatta çocuğu olduğunu gören insanlar var. Demek ki yaşamamız o kişiye bağlı değil. Evet, söylemesi kolay; yapması zor. Değer de veriyoruz. Ama verdiğiniz değeri göremiyorsanız artık üzülen siz olmayın. Çünkü seven insan zaten karşısındakini üzecek şeylerden kaçınır. O rahatsa, siz de rahat olun. Onun korkusu yoksa, siz de korkmayın. Sabah akşam stalklayarak ağlayınca kendimize ne katıyoruz? Sanki ağlama yetisi sadece size verilmiş gibi ağlamayın, rica ediyorum. Karşı tarafa da o yeti verilmiş, onda da kaybetme korkusu gerektiğinde devreye giriyor. Ama biz geri dönecek mi diye düşünürken bunu aşmamız mümkün değil.

Geri dönmesini düşünürsek kendi değerimizi anlayamayız. Misal kurulu arabayı elimizle tutuyoruz "acaba bıraksam bana gelir mi" diye. E siz o arabayı bırakmadan nereden bileceksiniz dönüp dönmeyeceğini? Bırakın gitsin. Seven insan zaten sizin yanınızda olmak için en az sizin kadar uğraşacaktır. Sevmeyen insanı zaten yanınızda ister misiniz?

Ben bu konuda kendimi paralamışım mesela. O kadar uğraştım ama seviyorsa benim lafımla değil, kendi isteyerek gelir diye düşünmek o zamanlar aklıma yatmıyordu. Keşke yatsaydı. Çünkü insan sırf o acıdan dolayı tüm hayatını kendine zehir ediyor. Zaten buraya yazmamın ilk nedeni de bu. Aklınıza yatsın bu düşünce. 

"Aklımdan çıkaramıyorum" demeyin. Aklınızdan çıkmasına ya da başka biriyle olmanıza gerek yok. Bunu yapmanız daha kötü hatta. Ama hayatınızı değiştirme gücü başkasında değil, bizzat sizde.

Kendinize "her çekilen yere giden insan" muamelesi yaptırmayın. Yerde sürüklemelerine izin verirseniz de "Canımı acıttı" demeyin. Çünkü sürüklettiren sizsiniz. Bir ağırlığınız varsa kimse sizi sürüklemez ve canınız da yanmaz.

Sonuç olarak eğer duygularınız karşılıklıysa o da sizin için uğraşır, sizi yanlış anlasa dahi açıklamanızı bekler, kestirip atmaz. Size değer veren insan sizi üzmekten korkar. Ama boş zamanda aklına geliyorsanız üstüne gitmeye de gerek yok. Çünkü böyle ilişkileriniz varsa çoğunlukla boş zamanda konuşan kişi gereken önemi göstermediği halde size her dönüşünde hoş karşılanır; her yazdığında cevap alır; her üzüldüğünde sizin tarafınızdan teselli bulur; çare bulamasanız dahi onun mutlu olması için çabalarsınız. Ama siz ondan az ilgi; az sevgi; az değer görürsünüz. Yine de kendinizi üzen sizsiniz, çünkü bunu oturup düşünüyorsunuz.

Kısacası üzülmemek için oturup adamakıllı düşünmek gerek.Boşa geçirdiğimiz, boşa üzüldüğümüz her saat belki de her dakika için ileride kendimize çok kızacağız. Kendimize bir şeyler katmak, geliştirmek lazım.Kendinizi tanımaya, bir şeyler katmaya bakın :)

"Nesil Dramı"

Osmanlıca konusunda herkes bir fikir belirtiyor. Osmanlıca eğitiminin verilmesini isteyenlerin düşünceleri genellikle ecdadımızın varlıklarını tekrar gün yüzüne çıkarma isteklerinden geliyor. İstemeyenlerin birçok farklı fikri var. Aslında yapmam gereken yorum objektif olmalı... Deneyeceğim. Aynı zamanda bu konuda sosyal medyada paylaşım yapan TBMM Anayasa Komisyonu Başkanı Burhan Kuzu'dan da alıntı yaparak Türkiye'de içler acısı bir duruma parmak basacağım.

Osmanlıca eğitimini çocuğuna aldırmak isteyenler bir düşünsün. Osmanlıca kursları var ve şu ana kadar hangi ebeveyn bu kurslara gitti? Çok az...

Peki, bu eğitim verildiğinde çocuğunuz hangi dili akıcı şekilde ve hangi milletle konuşacak? Hiçbir milletle...

Dahasına gelelim, kendi dilimiz olan Türkçeyi tam anlamıyla düzgün konuşup yazamıyorken neden Türkçe'ye ağırlık vermek yerine sevgili ecdadımızın hiçbir millet tarafından konuşulmayan dilini yeniden canlandıralım?

Eğitim görmekte olan çocuklara bir bakın. Bin bir zorlukla dil öğrenmeye çalışıyorlar. Farkındaysanız bu diller birçok millet tarafından konuşuluyor ve çoğu konuşulduğu ülkede "resmi" diller... Osmanlıca hangi milletin resmi dilidir? Osmanlı'da dahi milletimiz Türk milleti olarak geçmekteydi. Dolayısıyla dil olarak Osmanlıca eğitim hiçbir şekilde kullanılamayacağı için bu eğitimin verilmesi hem çocukları yorar hem de gereksiz çaba sarf etmiş olurlar.

Tabii bazı artıları da olabilir. Osmanlıca metinlerin çevrilmesi, eski gazetelerin anlaşılması gibi... Ama bunu her çocuğun öğrenmesi bize neyi kazandıracak? Bütün çocuklarımız eski gazeteleri mi çevirecek? Yahut yeniden Osmanlıca kitaplar, gazeteler mi çıkaracak?

Osmanlıca yerine Türkçe ve yabancı dillere ağırlık verilsin mesela. Eskiyi yaşatacağız diye beyinleri, kullanılmayan bir dil ile heba etmek ve çocuklarınıza yatırım olmayacak bir müfredat neden gösterilsin ki?

Buradan bir yola varacaksak eğer madem Osmanlıca okutulacak o zaman başka bir değerlendirme daha yapalım. Türk tarihi Osmanlı Devleti zamanından önce de yaşayan bir tarihti. Bu durumda Göktürkçe ve Uygurca da eklenmeli müfredata. Haksız mıyım? Aksi takdirde tarih konusunda da bir ayrımcılık, kayırma yapmış oluruz. 

Burhan Kuzu'nun bu konu hakkındaki tweetlerini gerçekten anlayamıyorum. Mesela:

"Osmanlıca bilmemek bir nesil dramıdır ve koca bir derya ve mirasın hebasıdır.Osmanlıca Öğrenmekten asla Güzel Türkçemiz zarar görmez."

Burada yazdığım TBMM Anayasa Komisyonu Başkanı, İstanbul Milletvekili ve Anayasa Profesörü Burhan Kuzu'nun sosyal medya (twitter)daki hesabından bir alıntıdır, aynen kopyalayıp yapıştırdım. Kendi sayfasından da bakabilirsiniz. Öncelikle Kuzu'nun kısa biyografi yazılan bölüme TBMM'yi "T.B.M.M." şeklinde yazdığını görüyoruz. Bu da ülkemizde Türkçe kullanımını, yazım hatalarını gözler önüne sermeye yeterken bir de kalkmış Osmanlıcayı mı tartışıyoruz? Sizce durum yeterince açık değil mi?

Kaldı ki madem miras hebası, o zaman neden sadece Osmanlı Devleti miras olarak görülüyor da diğer miras olan Türk devletleri üvey evlat yerine konuyor. Çünkü olay miras değil, çünkü olay nesil dramı değil. Olay sadece Osmanlı...

Bu konuda bir yönüm daha ağır bastı. Bunun nedeni de mantıklı düşününce gerçek fikrimin bu olmasıdır. Göremediğim yönler için sizlerden özür diliyorum ve Şemseddin Sami'nin (1850-1904) Osmanlıca ile ilgili yazdıklarından bir kısım paylaşarak konuma noktayı koyuyorum.

Dipnot* Fotoğraf için kaynak: http://galeri12.uludagsozluk.com/514/osmanl%C4%B1ca_654530.jpg

Altın Bilezik

Bayanlar nedense para konusunda, barınma konusunda kısaca geçim konusunda erkeklere güvenir. Erkek evin kurtarıcısı değildir hanımlar. Kimseye para yetiştirmek zorunda değiller, kimseye ev veya araba almak zorunda değiller. Neden sürekli zengin koca bulup hayat güllük gülistanlık olacak gibi düşünüldüğünü de anlamıyorum. Zengin koca istemek eli ayağı tutarken oturup dilenmek gibidir benim gözümde. Çaba sarf etmeden hazır para beklemek. Demem o ki;  herkes önce kendi ayakları üstünde durabilmeli...

Beraber değerlendirmesini yapabiliriz. Örneğin okumayıp zengin kocayı beklemekten başlayalım. Ev kızı olmak size okumaktan daha iyi ne katabilir? Yemek, temizlik desek; yemek tarifi internette de var, kitapları var, kursları dahi var. Her an öğrenilebilecek bir şey ve temizlik işi de öğrenilecek bir şey değil, her hafta evinizde gördüğünüz şeyler. Okumak öyle mi? Hayır. İnsanlar sürekli üniversite bitirmeye, yeni şeyler öğrenmeye meraklıyken evde oturup temizlik yapan bir kızı zengin kocalar ne yapsın? Gerçi okul size bir şey katmadıktan sonra ev kızı olmak daha çok yarar sağlar.

Kocalar da temizlik ve yemek için evleniyorsa zaten ev kızı ona çok bile... 

Bazen evlenmeyenleri takdir ediyorum. Çünkü kendi başına kalan insanlar hayatı daha yakından görmüş oluyorlar genelde. Tutumlu olmayı, hesap kitap yapmayı, başına gelen kötü olayları kendinden parçalar kopartılmadan sıyırmayı başaranlar onlarda daha fazla gibi gözüküyor. Zaten insan kendini bildikten sonra kendi ayaklarının üstünde durmak daha kolay oluyor. Ama evlenince tutumlu olmaya çalışsan kendi istediklerinden kısman yetmez bir de ailenden de bunu istemen gerekir. Hele ki aile fertleri tutumlu olmayı beceremiyorsa vay haline!

İnsanın hayattan öğreneceği çok şey var bunu sadece eğitimle kısıtlamamak lazım esasında. Fakat eğitimin de yeri ayrıdır. Öğrenci milletinin bir ferdi olarak ben de zamanında eğitime karşı "ergenik tavırlarla" karşı çıktım ama okula gitmek isteyip de gidemeyenler boşuna okul diye çırpınmıyorlar. Ya da Doğu Anadolu'da çocuklar boşuna kar, kış, felaket demeden okula gitmiyorlar. Herkes ayaklarının üstünde durmaya çalışırken oturup zengin koca bekleme hayallerine bir son vermek lazım.

Hem kendi ayaklarının üstünde duran insan daha bilinçlidir. Kimseye eğilip bükülmez. Ben bunun parasıyla geçiniyorum derdi olmaz. Kaldı ki okuduktan sonra çalışmamak sizin elinizde. Eğitim bir nevi geleceğe yatırımdır. Mesleğin eğitimini almak bileğinizde altın bir bilezik gibi durur; ne zaman başınız sıkışırsa o bilezikle kendinize yarar sağlarsınız. Altın bileziğinizi kolunuza taktıktan sonra ister kolunuzda tutarsınız; ister ondan yararlanırsınız.

Biriken Duygular-2

Söylenmeyen şeylerin biriktiğini hissederiz. Önemli olan, bir süre sonra birikecek yer kalmadığı zamanlardır. O andan itibaren ne sığdıracak yer buluruz ne de eskileri atıp yenilerine yer açabiliriz. Döngüyü bildiğimiz için birikecek yer kalmayınca genelde panikler, bir kenara çekilir, kendi kendimize ağlar, atlatmaya çalışırız. Ne kadarı doğru diye düşünmek istemeyiz. Ama gerçekten kafamızda kurduğumuz şeyleri çürütecek bir şey görene kadar böyle içimizde mi tutuyoruz? Hayır, ben tutmuyorum. Genelde çürütecek bir şey bulmaya vakit kalmadan sinirden gözüm dönüyor ve karşı tarafa patlayıveriyorum. Suçlama isteğinden değil, karşı tarafın açıklama yapmamasından kaynaklı bir şey bu.

Karşı taraf size o olay olurken haber verse kafanızda böyle şeyler kurabilir misiniz? İşte ben bu haber verilme aşamasını her zaman bekliyorum, belki de hatam bu. Kendi yapımı bildiğimden ben o olayı üçüncü bir şahıstan duymadan veya o olayla ilgili fotoğraf, yazı görmeden bana haber verilmesini isterim. Gelin görün ki işler hiç de istendiği gibi gitmiyor...

Acaba diyorum beklentiyi düşük tutup sinir krizlerimi, paranoyalarımı içimde mi yaşasam? Ama böyle bir şey de mümkün değil. Hiç düşünmemek desen bizde ne gezer?! Yani olayın aslı şu ki; kendimize telkinlerde bulunmak yine bize düştü.

Ben suçlanınca nedense karşı taraf anlamamak için dirense de içimde her zaman açıklama isteği uyanıyor. Telefonunu kapatsa, numaramı engellese dahi bunu yaparım. Çünkü yanlış anlaşılmak dünyanın en sıkıntı verici olayı bence. Anlaşılana kadar da gözüme uyku girmez. Bende durum buyken neden karşımdakiler böyle hissetmiyor ben buna şaşıyorum. İnsan bir açıklama yapar, kendini anlatmaya çalışır. Sonuçta yanlış anlaşılacak bir şey yapmışsın ve karşı tarafa da kanıtlar ortaya çıkana kadar haber vermemişsin. İnsan bunu nasıl sindirip de "nasıl anlarsan anla bana ne ?!" havasına sokabilir? Nasıl rahat uyuyabilir? Ama uyunuyormuş işte... Eğer yeterince değer verilen siz değilseniz öyle de bir uyuyorlar ki; tasasızlıktan sabah uyanınca kuş cıvıltısı da duyuyorlardır...

Biriken Duygular

Sürekli kırılıyoruz... Sürekli bize verilen değerin onlarca katı değer veriyoruz ve çoğunlukla yüzüstü kalıyoruz. Kesinlikle bu devam edecek. Birisine kırılsak da o özür dilemeden konuşmaya devam ediyorsa hiçbir şey söylemeden biz de konuşmaya devam ediyoruz. Hep böyle oldu ve bunun sonu gelmeyecek. Yaşadığımız sürece bu olacak belki...

Kırılınca insanın sessizleşip, kızınca esip gürlemesi tuhaftır. Kırılınca o kişi hariç kimseyle konuşmak istemeyiz, halden anlasın diye adeta gözünün içine bakıp yalvarırız bazen de mesajda kırıldığımızı belli etmeye çalışırız. Özür bekleriz ama dilenmeyince karşı tarafa verdiğimiz değerden ödün vermeyerek kırgınlığımızın üzerini örteriz.

Kendini teselli etmek her insanın harcı değil. Kırgınlığın üstünü örtmek de doğru değil ama karşı tarafa özür dilesin diye dayatmanın da bir manası yok. O özrün niteliğini yerine getirebilmesi için zaten dayatma olmadan, içten gelerek dilenmesi gerekir. Kendi içimizde kırgınlığı sindirirken de çoğunlukla "önemli bir şey değil" diye kendimize bir takım sözler söyleriz sırf karşı tarafı kendimize karşı haksız çıkarmamak için. Ama sonra düşününce neden kendimize dahi onu savunuyoruz ki? Kendimize bile onun haklı olduğunu savunuyorsak gerçekten buna inanmak istediğimizdendir. Karşı taraf bunu çoğu zaman anlamasa da... 

İnsan sevdiği kadar sevilmez, bu bir gerçek. Her zaman bir taraf daha fazla sever hatta. Birbirini çok seven bir çifte bakıldığında bariz gözükmeyen bir şeydir fakat yine de bir taraf daha fazla uğraşmış, daha fazla ağlamış, daha fazla sevmiştir. Affınıza sığınarak şunu söyleyeyim: her zaman çok seven taraf kullanılan taraftır. İki taraf da bunu kabullenmez, sevdiği için "kullanılma" kelimesi gündemde olmaz. Ama ismi konmasa bile kullanılır. Çünkü boş zamanlarında konuşulur o kişiyle, boş zamanlarında buluşulur.

Seven de her zaman sevilene karşı "müsait"tir. Bunun nedeni daha çok sevmesidir, daha fazla vakit geçirmek istemesidir ama sevilen her zaman müsait değildir. Buluşmalarda bir işi çıkandır, gelemeyen çünkü başka planı olandır, arkadaşlarını da görmesi gerekendir, telefonu açamayan çünkü işi olandır,

Seven insanın bahanesi olmaz. Bir işi olsa bile o işini iptal edebilir, çünkü görüşmek istediği kişi her zaman müsait değildir ve o bunu bildiği için planını bozar az da olsa görebilmek için... Yine de bunu karşı tarafa anlatamazsınız. Arkadaşlarla da vakit geçirmesi gerekir, nette takılması gerekir. Bunlar da başlıca bahanelerdir ama doğrudur. Sonuçta sadece ikinizin bir hayatı yok bu hayatta arkadaşları da var, ailesi de var, gezmesi gereken yerler de var. 

İşte zurnanın zırt dediği yer de burası...

Aynı şeyi siz yapmaya başladığınızda ilgisiz olursunuz; yeterince değer vermiyor olursunuz; güvenilmeyen olursunuz. Aslında bir şey değişmiyor çünkü zaten verdiğiniz değeri göremeyen sonradan da göremiyor. Önemli olan sizin kendinize güvenmeniz. Bir şeyi yapmam dediğinizde o şeyi yapmamanız veya yapacağınızı söylediğiniz şeyi yapmanız. Bunu yaptıktan sonra kimse size güvenmese de olur.

Kitaplarla Küslüğümüz

Bu konumda alışmamış olduğumuz ama herkesin hobileri arasında olan kitaptan bahsedeceğim. Üniversiteye kadar içeriği hoşuma gitmeyen kitapları yarıda bırakıp kitaplığın köşesine terketmiş bir insan olarak bu konunun bana en yakın örneğini yazmak istedim; yani kendimi...

Şu anki bilincimle yarıda bıraktığım kitapları tekrar okuma maratonuna girdim. Size şöyle açıklayayım: kitap okumayı hobi olarak görmüyorum. hobi olması için o şeyden hoşlanmak gerekir. Ama bence hoşlanılmayan kitap da okunmalıdır. Her zaman hoşlandığımızı okursak bakış açımız sabit kalıyor çünkü.

Her konuda az çok bir fikir sahibiyiz sorsanız... Aman sormayın daha iyi! Lisedeyken gerilim kitaplarını severdim, başka da doğru dürüst kitap okumazdım. Bence bunun kaynaklandığı yer ta en baş; eğitimde okul kitabı hariç kitap okumaya teşvik edilmemesi.

Hiç unutmuyorum 4.sınıftayken herkese bir haftalık sürede okunacak 100 temel eserden biri verilirdi. Ben o kitabı unutmuştum ve son güne kalmıştı. Gece aklıma gelince kalkıp kitaba başlamıştım, güneş daha doğmadan kitap bitmişti. O gece ilk defa sabahlamıştım ve dediğim gibi unutamadığım bir günümdü. o kitap bitince gelen şevk unutulmazdı. Sanki üst üste birçok kitap verseler beş dakikada bitirip içindekileri düşünebilecek gibi hissediyordum. İşte okudukça kendine bağlayan kitapları bir kenara yarı okunmuş bırakmak bir süre sonra canımı sıktı. Tekrar okumak için geç de değil hiçbir zaman. Anlama kabiliyetinizin hala olduğu gibi o kitapları hala okuma şansınız da var. Bazen yaşından dolayı "Ben bu kitabı okuyamadım, iş işten geçti." tarzından cümleler duyuyorum. Öyle bir şey mi var? Neden utanıp çekinelim? Onca utanılacak şey varken neden klasikleri veya okunması tavsiye edilen kitapları ileriki yaşlarda okuyamayalım?

Ha bir de ince kitap okuma çekincesi var. Bu da çok yersiz. İnce kitap olunca ne oluyor? Bilgisi düşük mü? Şu düşünce kesinlikle doğru: her kitap insana bir şey katar. İnceliği, konusu her ne olursa olsun.