Herkesin ilişkisinin kötüye gittiği anlar tabii ki var. Hayatımız da tek bir çizgi üzerinden gitmiyor. Her şey inişli çıkışlıyken bile en çok takıldığımız konu -özellikle kızlarda böyle- ilişkimiz oluyor. İlişkimiz kötüye gidince acısını ailemizden, arkadaşlarımızdan hatta kendimizden çıkarıyoruz.
Sebebi de kendimize karşımızdakinden daha az değer vermemiz.
İnanmayabilir ya da saçma buluyor olabilirsiniz ama bu böyle. Geçen senenin yazında ve ondan önceki yaz tahmin edilemeyecek kadar üzüldüm, ağladım hatta psikolojimi de bir hayli bozdum. Bozdum diyorum, çünkü bunda karşı tarafın suçu varsa da en çok hata bana ait. Erkek arkadaşınız/ kız arkadaşınız sizi üzdüğü zaman ondan başka kimse mutlu edemez gibi düşünmekten kaynaklanıyor bu. Ama yanlış. Sizi sizden başka kimse çok mutlu edemez. Kendinizi en iyi tanıyan sizsiniz ve sizinle kendinizden daha fazla geçirmiş birisi olamaz. Herkes üzülüyor, merak etmeyin. Ama bunun hıncını kendinizden çıkarmak hem sizi zedeler, hem de karşınızdakinin sizi hayal kırıklığına uğratması daha kolay olur. Siz istemedikçe kimse sizi yere seremez, kimseden de "Aa ben onu çok üzdüm" demesini beklemeyin. Beklemek size zarar verir. Biraz zaman geçsin toparlarım kafasına da bürünmeyin. İlaç olan zaman değil, düşünceniz. Siz sürekli onun peşinden giderseniz ilişki diye bir şey kalır mı ortada? Karşılıklı bir şey varsa size bunu sözleriyle değil, davranışlarıyla gösterir zaten.
Hiç denk geldiniz mi bilmiyorum; senelik ilişkisinden ayrılınca o çok sevdiği insanın evlendiğini hatta çocuğu olduğunu gören insanlar var. Demek ki yaşamamız o kişiye bağlı değil. Evet, söylemesi kolay; yapması zor. Değer de veriyoruz. Ama verdiğiniz değeri göremiyorsanız artık üzülen siz olmayın. Çünkü seven insan zaten karşısındakini üzecek şeylerden kaçınır. O rahatsa, siz de rahat olun. Onun korkusu yoksa, siz de korkmayın. Sabah akşam stalklayarak ağlayınca kendimize ne katıyoruz? Sanki ağlama yetisi sadece size verilmiş gibi ağlamayın, rica ediyorum. Karşı tarafa da o yeti verilmiş, onda da kaybetme korkusu gerektiğinde devreye giriyor. Ama biz geri dönecek mi diye düşünürken bunu aşmamız mümkün değil.
Geri dönmesini düşünürsek kendi değerimizi anlayamayız. Misal kurulu arabayı elimizle tutuyoruz "acaba bıraksam bana gelir mi" diye. E siz o arabayı bırakmadan nereden bileceksiniz dönüp dönmeyeceğini? Bırakın gitsin. Seven insan zaten sizin yanınızda olmak için en az sizin kadar uğraşacaktır. Sevmeyen insanı zaten yanınızda ister misiniz?
Ben bu konuda kendimi paralamışım mesela. O kadar uğraştım ama seviyorsa benim lafımla değil, kendi isteyerek gelir diye düşünmek o zamanlar aklıma yatmıyordu. Keşke yatsaydı. Çünkü insan sırf o acıdan dolayı tüm hayatını kendine zehir ediyor. Zaten buraya yazmamın ilk nedeni de bu. Aklınıza yatsın bu düşünce.
"Aklımdan çıkaramıyorum" demeyin. Aklınızdan çıkmasına ya da başka biriyle olmanıza gerek yok. Bunu yapmanız daha kötü hatta. Ama hayatınızı değiştirme gücü başkasında değil, bizzat sizde.
Kendinize "her çekilen yere giden insan" muamelesi yaptırmayın. Yerde sürüklemelerine izin verirseniz de "Canımı acıttı" demeyin. Çünkü sürüklettiren sizsiniz. Bir ağırlığınız varsa kimse sizi sürüklemez ve canınız da yanmaz.
Sonuç olarak eğer duygularınız karşılıklıysa o da sizin için uğraşır, sizi yanlış anlasa dahi açıklamanızı bekler, kestirip atmaz. Size değer veren insan sizi üzmekten korkar. Ama boş zamanda aklına geliyorsanız üstüne gitmeye de gerek yok. Çünkü böyle ilişkileriniz varsa çoğunlukla boş zamanda konuşan kişi gereken önemi göstermediği halde size her dönüşünde hoş karşılanır; her yazdığında cevap alır; her üzüldüğünde sizin tarafınızdan teselli bulur; çare bulamasanız dahi onun mutlu olması için çabalarsınız. Ama siz ondan az ilgi; az sevgi; az değer görürsünüz. Yine de kendinizi üzen sizsiniz, çünkü bunu oturup düşünüyorsunuz.
Kısacası üzülmemek için oturup adamakıllı düşünmek gerek.Boşa geçirdiğimiz, boşa üzüldüğümüz her saat belki de her dakika için ileride kendimize çok kızacağız. Kendimize bir şeyler katmak, geliştirmek lazım.Kendinizi tanımaya, bir şeyler katmaya bakın :)
