Şu anki bilincimle yarıda bıraktığım kitapları tekrar okuma maratonuna girdim. Size şöyle açıklayayım: kitap okumayı hobi olarak görmüyorum. hobi olması için o şeyden hoşlanmak gerekir. Ama bence hoşlanılmayan kitap da okunmalıdır. Her zaman hoşlandığımızı okursak bakış açımız sabit kalıyor çünkü.
Her konuda az çok bir fikir sahibiyiz sorsanız... Aman sormayın daha iyi! Lisedeyken gerilim kitaplarını severdim, başka da doğru dürüst kitap okumazdım. Bence bunun kaynaklandığı yer ta en baş; eğitimde okul kitabı hariç kitap okumaya teşvik edilmemesi.
Hiç unutmuyorum 4.sınıftayken herkese bir haftalık sürede okunacak 100 temel eserden biri verilirdi. Ben o kitabı unutmuştum ve son güne kalmıştı. Gece aklıma gelince kalkıp kitaba başlamıştım, güneş daha doğmadan kitap bitmişti. O gece ilk defa sabahlamıştım ve dediğim gibi unutamadığım bir günümdü. o kitap bitince gelen şevk unutulmazdı. Sanki üst üste birçok kitap verseler beş dakikada bitirip içindekileri düşünebilecek gibi hissediyordum. İşte okudukça kendine bağlayan kitapları bir kenara yarı okunmuş bırakmak bir süre sonra canımı sıktı. Tekrar okumak için geç de değil hiçbir zaman. Anlama kabiliyetinizin hala olduğu gibi o kitapları hala okuma şansınız da var. Bazen yaşından dolayı "Ben bu kitabı okuyamadım, iş işten geçti." tarzından cümleler duyuyorum. Öyle bir şey mi var? Neden utanıp çekinelim? Onca utanılacak şey varken neden klasikleri veya okunması tavsiye edilen kitapları ileriki yaşlarda okuyamayalım?
Ha bir de ince kitap okuma çekincesi var. Bu da çok yersiz. İnce kitap olunca ne oluyor? Bilgisi düşük mü? Şu düşünce kesinlikle doğru: her kitap insana bir şey katar. İnceliği, konusu her ne olursa olsun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder