Biriken Duygular

Sürekli kırılıyoruz... Sürekli bize verilen değerin onlarca katı değer veriyoruz ve çoğunlukla yüzüstü kalıyoruz. Kesinlikle bu devam edecek. Birisine kırılsak da o özür dilemeden konuşmaya devam ediyorsa hiçbir şey söylemeden biz de konuşmaya devam ediyoruz. Hep böyle oldu ve bunun sonu gelmeyecek. Yaşadığımız sürece bu olacak belki...

Kırılınca insanın sessizleşip, kızınca esip gürlemesi tuhaftır. Kırılınca o kişi hariç kimseyle konuşmak istemeyiz, halden anlasın diye adeta gözünün içine bakıp yalvarırız bazen de mesajda kırıldığımızı belli etmeye çalışırız. Özür bekleriz ama dilenmeyince karşı tarafa verdiğimiz değerden ödün vermeyerek kırgınlığımızın üzerini örteriz.

Kendini teselli etmek her insanın harcı değil. Kırgınlığın üstünü örtmek de doğru değil ama karşı tarafa özür dilesin diye dayatmanın da bir manası yok. O özrün niteliğini yerine getirebilmesi için zaten dayatma olmadan, içten gelerek dilenmesi gerekir. Kendi içimizde kırgınlığı sindirirken de çoğunlukla "önemli bir şey değil" diye kendimize bir takım sözler söyleriz sırf karşı tarafı kendimize karşı haksız çıkarmamak için. Ama sonra düşününce neden kendimize dahi onu savunuyoruz ki? Kendimize bile onun haklı olduğunu savunuyorsak gerçekten buna inanmak istediğimizdendir. Karşı taraf bunu çoğu zaman anlamasa da... 

İnsan sevdiği kadar sevilmez, bu bir gerçek. Her zaman bir taraf daha fazla sever hatta. Birbirini çok seven bir çifte bakıldığında bariz gözükmeyen bir şeydir fakat yine de bir taraf daha fazla uğraşmış, daha fazla ağlamış, daha fazla sevmiştir. Affınıza sığınarak şunu söyleyeyim: her zaman çok seven taraf kullanılan taraftır. İki taraf da bunu kabullenmez, sevdiği için "kullanılma" kelimesi gündemde olmaz. Ama ismi konmasa bile kullanılır. Çünkü boş zamanlarında konuşulur o kişiyle, boş zamanlarında buluşulur.

Seven de her zaman sevilene karşı "müsait"tir. Bunun nedeni daha çok sevmesidir, daha fazla vakit geçirmek istemesidir ama sevilen her zaman müsait değildir. Buluşmalarda bir işi çıkandır, gelemeyen çünkü başka planı olandır, arkadaşlarını da görmesi gerekendir, telefonu açamayan çünkü işi olandır,

Seven insanın bahanesi olmaz. Bir işi olsa bile o işini iptal edebilir, çünkü görüşmek istediği kişi her zaman müsait değildir ve o bunu bildiği için planını bozar az da olsa görebilmek için... Yine de bunu karşı tarafa anlatamazsınız. Arkadaşlarla da vakit geçirmesi gerekir, nette takılması gerekir. Bunlar da başlıca bahanelerdir ama doğrudur. Sonuçta sadece ikinizin bir hayatı yok bu hayatta arkadaşları da var, ailesi de var, gezmesi gereken yerler de var. 

İşte zurnanın zırt dediği yer de burası...

Aynı şeyi siz yapmaya başladığınızda ilgisiz olursunuz; yeterince değer vermiyor olursunuz; güvenilmeyen olursunuz. Aslında bir şey değişmiyor çünkü zaten verdiğiniz değeri göremeyen sonradan da göremiyor. Önemli olan sizin kendinize güvenmeniz. Bir şeyi yapmam dediğinizde o şeyi yapmamanız veya yapacağınızı söylediğiniz şeyi yapmanız. Bunu yaptıktan sonra kimse size güvenmese de olur.

Kitaplarla Küslüğümüz

Bu konumda alışmamış olduğumuz ama herkesin hobileri arasında olan kitaptan bahsedeceğim. Üniversiteye kadar içeriği hoşuma gitmeyen kitapları yarıda bırakıp kitaplığın köşesine terketmiş bir insan olarak bu konunun bana en yakın örneğini yazmak istedim; yani kendimi...

Şu anki bilincimle yarıda bıraktığım kitapları tekrar okuma maratonuna girdim. Size şöyle açıklayayım: kitap okumayı hobi olarak görmüyorum. hobi olması için o şeyden hoşlanmak gerekir. Ama bence hoşlanılmayan kitap da okunmalıdır. Her zaman hoşlandığımızı okursak bakış açımız sabit kalıyor çünkü.

Her konuda az çok bir fikir sahibiyiz sorsanız... Aman sormayın daha iyi! Lisedeyken gerilim kitaplarını severdim, başka da doğru dürüst kitap okumazdım. Bence bunun kaynaklandığı yer ta en baş; eğitimde okul kitabı hariç kitap okumaya teşvik edilmemesi.

Hiç unutmuyorum 4.sınıftayken herkese bir haftalık sürede okunacak 100 temel eserden biri verilirdi. Ben o kitabı unutmuştum ve son güne kalmıştı. Gece aklıma gelince kalkıp kitaba başlamıştım, güneş daha doğmadan kitap bitmişti. O gece ilk defa sabahlamıştım ve dediğim gibi unutamadığım bir günümdü. o kitap bitince gelen şevk unutulmazdı. Sanki üst üste birçok kitap verseler beş dakikada bitirip içindekileri düşünebilecek gibi hissediyordum. İşte okudukça kendine bağlayan kitapları bir kenara yarı okunmuş bırakmak bir süre sonra canımı sıktı. Tekrar okumak için geç de değil hiçbir zaman. Anlama kabiliyetinizin hala olduğu gibi o kitapları hala okuma şansınız da var. Bazen yaşından dolayı "Ben bu kitabı okuyamadım, iş işten geçti." tarzından cümleler duyuyorum. Öyle bir şey mi var? Neden utanıp çekinelim? Onca utanılacak şey varken neden klasikleri veya okunması tavsiye edilen kitapları ileriki yaşlarda okuyamayalım?

Ha bir de ince kitap okuma çekincesi var. Bu da çok yersiz. İnce kitap olunca ne oluyor? Bilgisi düşük mü? Şu düşünce kesinlikle doğru: her kitap insana bir şey katar. İnceliği, konusu her ne olursa olsun.